Nasa platform ako ngayon, hinihintay ko pa yung tren papuntang bookstore sa bayan.
Tandang-tanda ko pa rin yung sketch na nailabas ko noong umuulan sa tindahan, at yung sinabi nila sa comments, basta magsimula na lang talaga.
Matagal na akong hindi gumagala mag-isa, dati kasama ko parents papuntang ospital, pero sa akin lang siguro, iba yung pakiramdam ng byahe na ito.
Magkakasunod yung mga haligi dito, parang itim at puti lang talaga ang buong istasyon, dumadating na yung tren, sana makuha ko na talaga yung papel at lapis na matagal ko nang hinahanap…