Ilang linggo na ring nasa ‘maintenance’ mode ako pero mas mahirap pa nga ito kaysa nung malala talaga ang balat ko.
Dati kasi klaro lang ang gagawin, gamot, iwas sa ilang pagkain, tapos hihintayin na lang gumaling. Ngayon parang laging nasa likod ng isip ko na baka biglang mag-‘flare’ kahit okay naman ang itsura sa labas.
Ngayong buwan pa naman may kasal akong dadaluhan, tapos may interview din ako sa isang company na matagal ko nang gustong pasukan. Ang lakas maisip kung paano titingnan ng iba kung bigla akong mangati sa gitna ng reception o sa harap mismo ng nag-iinterview sa akin.
Kasabay nito, bumalik din ako sa paggitara kasi sabi nila nakakatulong daw sa stress. Pero tuyo pa rin yung kamay ko kaya naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko na masabayan yung dati kong galing. Parang gusto ng loob ko bumalik sa dati pero ayaw pa atang sumabay ng katawan.
Minsan gusto ko na lang sabihin sa mga tao na hindi pa naman talaga ako ‘okay’ kahit ganito na ang itsura ko ngayon. Pero nahihiya akong sabihin kasi baka isipin nilang kulang pa rin ako sa pasasalamat gayong malayo na naman ang narating ko kumpara dati.
Hindi ko lang alam kung ako lang ba talaga ang nakakaramdam nito.