Kakauwi ko lang galing sa kasal ng kaibigan ko, tapos bago pa ako nakapagpahinga, dumating pa yung bagong reject email.
“Thank you for your interest, pero sa ngayon ay hindi po namin kayo matatanggap.”
Ganon pa rin laging sagot, pakiramdam ko copy paste na lang talaga!
5 buwan na akong naghahanap ng trabaho mula nang mag-resign ako dati.
Sa umpisa, feeling ko kaya ko pa.
Pero ngayon, wala na akong masyadong alam gawin kundi ipadala ulit yung resume sa susunod na posting.
Yung kasal pa naman kanina, masaya naman talaga ako para sa kanila ha.
Pero habang nakaupo ako doon, na-realize ko na ikatlong kasal ko na ito this year.
Tapos ako, wala pa ring sagot kung kailan ulit ako magkakaroon ng regular na trabaho.
Pag-uwi ko, hinawakan ko na lang yung gitara ko na matagal ko nang hindi ginagalaw kasi puro job hunting ang laman ng isip ko.
Tumugtog ako nang mag-isa sa kwarto, walang kanta, basta chords lang, paulit-ulit.
Hindi ko alam kung bakit, pero doon lang medyo gumaan yung dibdib ko kahit konti.
Si kaibigan ko nga tlaga, tinanong pa ako kanina kung ano balak ko gawin after ng kasal nila.
Hindi ko alam isagot kundi ngiti na lang.
Pagod na rin talaga ako ngayon. Hindi naman sa trabaho mismo, kundi sa paghihintay at sa paulit-ulit na pagsubok na parang walang tigil.