Kinakabahan talaga ako kanina sa PT, kasi sinabihan akong subukan maglakad nang ilang hakbang na wala ang walker. Tumayo naman ako, pero nang inalis ng therapist ang suporta, biglang nanlambot ang buong katawan ko, hindi ko maintindihan bakit mas natatakot ako ngayon kaysa noong bago pa ako mahulog.
Sabi ng therapist, “normal lang po yan, unti-unti lang.” Pero sa isip ko, parang mali yung takot ko, dati halos araw-araw ako lumalakad nang mag-isa, bakit ngayon pati paa ko parang ayaw nang sumunod.
Gabi-gabi naman may oras na laging gumigising ako dahil sa kirot sa balakang, tapos hirap na akong makatulog ulit. Kinabukasan harap na naman sa thesis proposal, hapon tutor pa, parang wala nang natitirang oras para sa paggaling ko mismo.
Guys, baka may dito sa inyo na nagkaroon din ng ganito, paano niyo nalampasan yung takot maglakad nang wala nang hawak? Pumipilit lang ba kayo unti-unti o hinayaan niyong dumaan muna ang panahon?