Ik dacht dat ik het deze keer anders zou aanpakken, gewoon een dagje niet achter de winkel staan en het rustig houden. ‘s Ochtends de moestuin in gedaan, wat onkruid weggehaald en naar de sla gekeken, dat ging nog wel. Maar in de middag moest ik toch weer mee naar het ziekenhuis met mijn ouders, en daarna was de rust eigenlijk al weg voor de rest van de dag.
Wat er van de dag is blijven hangen:
– ochtend: tuin, rustig tempo
– middag: ziekenhuis, wachten, en nog een keer wachten
– avond: bank, maar hoofd bleef malen over de winkel
Ik merk dat rusten voor mij niet vanzelf gaat, ik weet gewoon niet goed hoe dat moet zonder dat er meteen weer iets van moet. Zelfs op de bank lag ik te bedenken wat ik morgen nog moet regelen voor de winkel. ‘s Avonds begon de jeuk weer op te spelen, net op het moment dat ik eindelijk stil zat.
Ik blijf het proberen, maar het went niet vanzelf.