Vandaag geprobeerd om na het sluiten van de winkel niet meteen door te lopen naar de tuin, maar eerst even op de kruk te blijven zitten zonder iets te doen.
Lukte niet echt. Na een tijdje stond ik alweer op om de planten water te geven, want ze stonden er toch. Achteraf snap ik niet waarom rust bij mij altijd omslaat in nog iets doen.
Mijn moeder zei laatst in de wachtkamer:
“jij kan ook nooit gewoon stil zitten, zelfs niet als er niks te doen is.”
Ze heeft denk ik gelijk, al vind ik het lastig om dat toe te geven.
Wat wel bleef hangen: het korte moment voordat ik weer opstond. Niet lang, maar wel iets. Volgende keer hou ik het misschien wat langer vol, of niet, dat zien we dan well weer…