Vanochtend in de trein zat ik meteen weer te malen over iets kleins dat gisteren misging op het werk, en op dat moment dacht ik, nu even niet, en heb ik het schriftje gepakt om het ff op te schrijven in plaats van het maar te laten zitten. Dat schriftje had ik trouwens al 3 weken niet meer opengeslagen, dus het voelde meer als opnieuw beginnen dan als doorgaan waar ik gebleven was.
Verder vandaag, op een rijtje:
– ochtendcreme: wel gedaan
– avondcreme: niet meer, na de reis (1,5 uur enkele reis) had ik d’r geen zin meer in
– huishoudboekje: weer bijgehouden, zoals sinds kort de gewoonte is
– instrument: laten staan, dat lukt de laatste tijd na een lange dag gewoon niet zo goed
Wat ik wel merk is dat het schrijven zelf al iets doet, ook al zijn het maar een paar regels, het zet de gedachten even ergens anders neer dan alleen in mijn hoofd. Geen idee of dat zo blijft werken als ik het weer een tijdje volhoud, maar voor vandaag voelde het in ieder geval (iets rustiger) dan de dagen ervoor.