Vandaag weer hetzelfde. Winkel dicht gedaan en ik dacht: nu even niks doen, gewoon op de bank zitten. Maar al snel stond ik op om de tomatenplanten water te geven, toen onkruid wieden, toen de schuur opruimen.
Moeder had ‘s middags weer een afspraak in het ziekenhuis, dus daar ben ik ook geweest. Toen ik terugkwam voelde ik pas hoe moe ik was, maar gaan liggen lukte niet, mijn hoofd bleef malen over de winkel.
M’n hals begon te jeuken net op het moment dat ik wilde stoppen met denken. Rust is voor mij blijkbaar meer dan even niks doen, ik moet ook gewoon ophouden met plannen maken. Dat lukt nog steeds niet zo goed.