Vorige week schreef ik over dat oefenen niet een heel stuk moet zijn, en iemand in de comments zei dat ik gewoon één toonladder kon proberen, ‘s avonds, niets meer. Dat heb ik gedaan, niet elke avond, maar wel vaker dan ik dacht dat ik zou volhouden.
De dagen dat de trein rustig was ging het toch het makkelijkst, dan zat m’n hoofd al leger tegen de tijd dat ik thuis was. Op de dagen dat het in mijn hoofd bleef malen over iets kleins van die ochtend, kwam het instrument niet eens uit de hoes, en toen voelde ik me daar ook weer schuldig over, wat eigenlijk niet nodig is denk ik.
Het huishoudboekje loopt intussen gewoon door, elke avond een regel erbij, dat lukt makkelijker dan het oefenen, misschien omdat het minder voelt als iets dat meteen moet lukken.
Komende week wil ik niet méér toonladders proberen, gewoon dezelfde ene, maar dan ook op de dagen dat mijn hoofd vol is, al is het dan maar heel kort.