Vandaag had ik een gastcollege binnen mijn master, over gedragsverandering.
De docent legde het ‘gewoontemodel’ uit: cue, routine, beloning.
Ineens zag ik mijn eigen krabben er helemaal in terug.
De cue is bij mij meestal niet de jeuk zelf, maar het moment vlak voor een tentamen of deadline, als mijn hoofd te vol zit.
De routine is dan krabben, ook al is er soms amper jeuk.
En de beloning is die paar seconden rust in mijn hoofd, niet zozeer de huid die tot rust komt.
Wat bleef hangen: als je alleen naar de huid kijkt, mis je de helft van het verhaal.
Wat ik er sinds 2 weken zelf mee doe:
– op het moment dat ik de neiging voel, wrijf ik eerst over mijn arm in plaats van te krabben
– daarna zet ik een timer van 3 minuten, pas erna mag ik alsnog krabben als het nog nodig is
– ‘s avonds schrijf ik kort op wanneer het gebeurde, niet hoe de huid eruitzag maar wat er in mijn hoofd omging
Van de 9 keer die ik nu heb bijgehouden, was het 6 keer duidelijk stress en amper jeuk.
Dat vond ik zelf best confronterend om te zien.
Het lost mijn huid niet op, dat weet ik ook wel, maar het scheelt dat ik niet meteen denk dat ik iets fout doe met crèmes.
Soms vraagt gewoon mijn hoofd om aandacht, en niet mijn huid.
Sorry voor de lange tekst weer, ik wil altijd eigelijk alles even helemaal uitleggen.