Laatst in de bieb wat zitten bladeren in een boek over gewoontes, en er stond een zin in die ik niet meer kwijtraak: je hand is al onderweg naar je huid voordat je gedachte er goed bij is. Ik dacht altijd dat eerst de jeuk kwam en dan pas m’n hand, maar dat ‘automatisme’ zit er dieper in dan je denkt, ook als de huid allang rustig is.
Ik heb het 3 weken bijgehouden met een streepje op een briefje naast m’n stoel, elke keer dat ik m’n hand betrapte voor ik er erg in had. Eerst best veel, later steeds minder.
Wat eigelijk het meest bleef hangen is dat het niet ging om harder je best doen, maar om dat halve momentje ervoor leren opmerken. D’r zit nu nog steeds zo’n moment tussen, klein maar het is er wel…