Ik hoorde vorige week een aflevering van een psychologiepodcast tijdens de reis naar werk, en er bleef één zin hangen die ik al dagen met me meedraag: stel een vast piekerkwartier in, een vast moment op de dag waarop je bewust ruimte maakt om te malen, in plaats van dat het de hele dag door blijft opduiken.
De uitleg kwam erop neer dat je, als er buiten dat kwartier een zorg opkomt, hem kort opschrijft en pas op het vaste tijdstip echt behandelt. Zo leert je hoofd dat de gedachte wel aan bod komt, alleen niet meteen. De podcast noemde geen cijfers of onderzoek, alleen de ervaring van de gastspeker zelf, en dat vond ik eerlijk gezegd wel prettig, geen belofte dat het werkt, gewoon een manier om het te proberen.
Ik zit anderhalf uur in de trein per rit en zit daar vaak te malen over kleine foutjes van die dag, dus ik dacht: dat proberen we. Sinds die aflevering heb ik ‘s avonds om 21.00 uur 10 minuten waarin ik opschrijf wat er overdag door mijn hoofd spookte, en deze week is dat 4 avonden gelukt.
In de trein zelf lukt het nog niet om een gedachte gewoon te laten wachten tot die 10 minuten, dat malen begint toch meteen weer, maar het opschrijven ‘s avonds voelt al iets minder rommelig dan alles de hele dag door elkaar te laten lopen. Of het blijft werken weet ik nog niet, maar voor nu schrijf ik het gewoon mee in mijn dagelijkse aantekeningen.