Een paar dagen terug schreef ik over het potlood dat daar ineens naast mijn toetsenbord lag, na een ochtend waarin ik niet eens had gemerkt hoe laat het al was, en onder dat stukje schreef iemand: ‘bij mij ligt er na lang typen hooguit een boodschappenlijst,’ en dat bleef me wel bij, want zo herkenbaar was het.
Een dag of twee later kwam ik via een aanbevolen filmpje bij iemand die ook de hele dag achter een scherm werkt, en die vertelde wat ze eigenlijk had veranderd nadat ze merkte dat ze ‘s avonds stijf en onrustig naar bed ging, zonder dat ze ooit had stilgestaan bij wat daar overdag aan voorafging.
Wat bleef hangen:
– om de 45 minuten iets met de handen doen dat niets met het scherm te maken heeft, ook al zijn het maar een paar lijntjes
– het gaat niet om goed tekenen, het gaat gewoon om de onderbreking zelf
– stilzitten voelen is makkelijker te negeren dan je zou denken, tot het lichaam het toch zelf laat merken
Ik heb het sinds gisteren een paar keer geprobeerd, en merkte dat ik na zo’n korte onderbreking makkelijker weer verder kon, in plaats van door te typen tot ik vastliep. Of het blijft hangen zoals het potlood deed, weet ik nog niet, maar voor nu ligt het in elk geval weer binnen handbereik.