Laatst schreef ik hier over het brood na de roti van de buurvrouw, en toen liet ik het deeg maar kort staan voor het de oven in ging. In de reacties bleef vooral die zin hangen over het deeg dat zijn ‘eigen tijd’ moet krijgen, en die liet me niet meer los.
Deze week zette ik het deeg ‘s ochtends klaar en liet het de hele dag gewoon staan terwijl ik aan mijn bureau zat te werken, af en toe even kijkend of het al opbolde. Tegen de avond was het stukken losser dan de eerste keer.
De korst kwam knapperiger uit de oven en het binnenste was luchtiger dan ik gewend was, dus die wachttijd deed blijkbaar toch wel iets. ‘t Is eigelijk gek dat zo’n simpele reactie me zo op weg hielp, maar zo gaat het soms gewoon.