Dat deeg van laatst, nadat ik hier geschreven had over het brood van de buurvrouw en hoe die ‘tijd’ het verschil maakte, heb ik dit weekend nog eens gedaan, nu wel met de klok erbij, want de eerste keer wist ik eigenlijk niet goed hoe lang het had moeten rusten, en nu liet ik het gewoon 90 minuten onder een doek staan voor ik er weer aan begon.
Het verschil was best wel merkbaar, het deeg voelde minder plakkerig aan m’n handen, en het rees ook mooier op, terwijl ik die 90 minuten grotendeels aan mijn bureau zat te tekenen.
Ik had het die eerste keer denk ik gewoon te snel willen hebben, en nu ik er echt voor ging zitten wachten werd het toch anders dan verwacht…