Ik zat gisteren weer in de trein met mijn schriftje, en tussen het opschrijven door kwam ik op mijn telefoon een filmpje tegen over piekeren, niet over ademhaling of zo, maar over het verschil tussen zorgen die je ergens kunt neerleggen en zorgen die dat niet kunnen. De vrouw in het filmpje zei iets dat ik meteen in mijn schriftje overnam!
“vraag jezelf niet of de zorg terecht is, vraag jezelf of er vandaag iets aan te doen is”
Dat is eigenlijk een heel ander onderscheid dan ik zelf altijd maakte, ik dacht steeds dat het ging om grote zorgen tegenover kleine zorgen, maar dat klopt niet helemaal. Ten eerste zijn er dingen waar ik vandaag nog iets mee kan, zoals die rekening voor het vervoer die ik nog moet nakijken, en ten tweede zijn er dingen die gewoon blijven liggen tot er meer duidelijk is, zoals of de muziek lessen dit najaar doorgaan zoals ze nu zijn.
Ik heb er twee kolommen van gemaakt in mijn schriftje, en toen ik vanochtend weer zat merkte ik dat de lijst bij “blijft liggen” toch een stuk langer werd dan de andere, en dat gaf wel wat rust, want anders had ik steeds het gevoel dat alles gelijktijdig om aandacht vroeg. Het voelt gek om zoiets simpels nu pas te ontdekken, maar goed, beter laat dan nooit!