Ik zat laatst op muziekles, nog moe van de hele dag en van de rit ervoor, en de leraar zei iets tussendoor wat is blijven hangen, ook toen de rest van de les al lang voorbij was.
Hij zei dat oefenen niet per se een heel blok hoeft te zijn. Dat je ook gewoon het instrument uit de hoes kan halen, één toonladder spelen, en het dan weer weg kan leggen. Dat dat ook telt, ook als het verder nergens toe leidt die avond.
Ik dacht meteen aan de avonden na de trein, die anderhalf uur heen al genoeg is en dan nog een keer terug, waarin ik het intrument wel zag staan maar het gevoel had dat beginnen geen zin had als ik toch na een paar minuten weer stop. Alsof iets alleen telt als het een heel stuk is, anders hoeft het niet.
Dus heb ik het een tijdje geprobeerd, op de avonden dat er eigenlijk niets meer over was. Instrument uit de hoes, één toonladder, soms een akkoord erbij, weer terug in de hoes. Niet meer dan dat, en ook niet de bedoeling dat het meer werd.
Wat opvalt is niet dat ik nu meer oefen, dat valt eigenlijk nog tegen. Wat wel veranderde is het gevoel ‘s avonds, die gedachte van weer niets gedaan vandaag. Die werd minder, gewoon omdat er wel íets was gebeurd, al was het klein.
Het lijkt op hetzelfde patroon als met het hoofd dat in de trein blijft malen, of met het huishoudboekje trouwens ook, dat idee dat iets alleen goed is als het compleet of kloppend is. Bij het schriftje hielp het al om het klein te maken, bij het instrument blijkbaar ook een beetje.
Nog niet elke avond, sommige avonden blijft de hoes gewoon dicht. Maar vaker dan ervoor gaat hij wel even open.