Ik liep vanmiddag langs een oude werkplaats hier in de buurt, gewoon om even iets anders te zien dan mijn eigen kamer,
en daar stond een man met een schuifmaat een stuk hout te meten voordat het op de draaibank ging, zijn handen bewogen alsof hij alle tijd van de wereld had.
Hij deed er minstens tien minuten over. Meten, kijken, nog een keer meten, alsof er geen tijd bestond.
Ik moest meteen denken aan mezelf met brood bakken thuis, ik weeg sinds drie maanden echt elk grammetje bloem af, 210 gram en niet 200 of 220,
en als het niet klopt begin ik gewoon opnieuw.
Ik denk dat ik daarom zo lang bleef staan kijken, want ik heb zelf eigenlijk nooit geduld gehad, en nu ineens wel, bij dit soort dingen.
Ik zit middenin mijn tweede master en heb er twee bijbaantjes naast, dus tijd over heb ik niet echt,
maar vandaag stond ik toch een kwartier stil te kijken naar iemand die zich door niets liet opjagen.
Heeft iemand van jullie ook zoiets, een dingetje waar je jezelf expres heel langzaam in dwingt omdat je hoofd dat blijkbaar nodig heeft.
Lang verhaal weer, sorry, maar ik moest het toch even opschrijven.