Even geen scherm, even geen stoel, gewoon dit uitzicht vanaf een houten balkon hier in Pokhara, met die rode Nepalese vlag die driftig stond te wapperen in de wind.
Het was rond 7 uur ‘s ochtends, de lucht nog wat wazig boven het meer, maar verderop al helder genoeg om de heuvels en de bergen erachter te zien liggen, en ik stond daar maar, met een kop thee die allang koud was geworden.
De eigenaar van het guesthouse zette er straks gewoon nog een kopje bij, zonder iets te vragen, en dat vond ik toch wel fijn na al dat gepraat en gepland van de laatste weken.
Wat een uitzicht, dacht ik alleen maar, geen gedachten verder, en dat is na weken achter mijn bureau best wel wat waard!
9 dagen ben ik nu onderweg, en dit was het eerste moment dat mijn hoofd echt even leeg voelde.
Straks weer verder, er wachten nog 2 bruiloften deze maand waar ik bij moet zijn, maar dit momentje hou ik toch nog even vast, hoor.