Thuisgekomen met een hoofd vol treinvertraging, 12 minuten deze keer, niet veel maar toch genoeg om de hele avond te blijven malen, en dan stond dit gewoon al op tafel.
Chapati, naan, roti, drie bordjes naast elkaar, niemand die er een verhaal van maakte, gewoon omdat het er was.
Ik zat de hele rit terug te kauwen op een zinnetje uit een mailtje van vanmiddag (waarschijnlijk las niemand het zoals ik het las, maar dat maakt in mijn hoofd weinig uit), en dat kom je dan binnen en is er gewoon eten, geen woorden nodig.
Heb die 12 minuten toch maar in het schriftje gezet, benieuwd of het volgende week terugkomt.
Heb amper iets gezegd aan tafel, maar het hoofd werd er wel iets stiller van.
Het instrument blijft vanavond in de hoes, dat zien we morgen wel weer.