Vanavond liep ik na het eten nog een rondje door het park, en een stukje voor me liep een vrouw alleen op het pad, met de zon al zo laag dat haar ‘schaduw’ wel 2 keer zo lang over het grind viel als zijzelf.
Ik moest meteen denken aan dat tekenboek waar ik hier 6 dagen geleden over schreef, want ik stond daar gewoon te kijken naar die schaduw in plaats van naar haar, precies zoals erin stond.
Iemand zei toen in de reacties dat het bij hen juist averechts werkte als ze niet naar het papier keken, en dat herkende ik toch wel, want de eerste paar keer ging het bij mij ook alle kanten op.
Deze week heb ik het 3 keer geprobeerd aan de keukentafel, en het went al wat, al blijft het soms meer gokken dan kijken.
Die schaduw op het pad vond ik vanavond in elk geval mooier dan de vrouw zelf, en ik heb ‘m snel gefotografeerd voor ik het weer vergat!