Ik zat alweer de hele ochtend binnen aan het bureau, en toen ik opstond voor koffie zag ik door het raam dat de lucht boven de daken ineens vol wolken hing, van die dikke witte, niet grijs zoals gisteren, en wat een verschil was dat!
Ben toch maar even naar buiten gelopen, met de mok nog in de hand, al had ik nog maar 9 minuten pauze.
Die boom bij de buren stond er zo stil onder, en het dak van de overkant leek wel lichter door al dat wit erboven.
Ik dacht nog, dit moet ik even vasthouden voordat ik weer ga zitten. ‘t Was maar kort, maar het voelde als ‘echt’ ademen voor het eerst die dag.
Zo terug naar binnen, en de rest van de middag weer stil zitten, maar dat momentje bleef nog wel hangen.