Vandaag zomaar aangeschoven bij mijn schoonzoon, die chapati, naan en roti op drie losse bordjes had klaargemaakt, mooi naast elkaar op een volle tafel.
Ik eet hier meestal alleen aan dit bureau, laptop nog open naast mijn bord, dus zo’n tafel vol gedeeld eten voelt meteen ‘anders’.
We hebben er zo’n 2 uur aan tafel gezeten, geen haast, gewoon praten en bijschenken.
Pas achteraf viel me op dat ik die hele tijd niet één keer aan mijn arm had gedacht.
Fijn om zomaar mee te mogen eten, ook al kan ik zelf nog geen chapati bakken.