Ik liep na het station nog even om, langs het bosrandje bij ons in de buurt, en daar kwam de hond van de buren ons tegemoet tussen alle afgevallen blaadjes op het pad. Mooi gewoon, zo’n nat bruin pad vol blaadjes, en die hond die er met zijn hele neus doorheen aan het snuffelen was.
Ik moest meteen denken aan dat stukje van laatst, over de ochtend die wel goed ging en de avond die dat niet deed. Vandaag ging het eigenlijk best, rustig op het werk, en toch voelde ik ‘s avonds weer dat bekende onrustige gevoel opkomen zodra ik het schriftje erbij pakte. Het is nu al de 2e avond op rij dat ik het gewoon opschrijf in plaats van er alleen maar over te blijven malen, en dat helpt toch wel, hoor, al blijft het af en toe best lastig een plekje te geven.