Bij mijn moeder zag ik dit liggen, de trui waar ze al weken aan werkt, met die lange pennen en de bol wol er half vanaf.
Ze zit er elke avond een uurtje bij, zegt ze, en toch is ze nu al 5 weken onderweg met dit ene stuk, de rug is klaar en de mouwen moeten nog.
Ik vind het altijd mooi om te zien hoe ‘geduldig’ dat gaat, steek voor steek, zonder dat er haast bij komt, iets wat ik zelf nooit zo goed kan volhouden met mijn eigen schetsjes op papier.
Ze vertelde dat deze wol wat dikker is dan de vorige keer, dus de trui wordt warmer, precies op tijd voor de winter die er toch weer aankomt.
Ik heb gewoon even zitten kijken hoe de naald door de steken ging, en het voelde rustig, iets wat ik de laatste tijd niet vaak genoeg meemaak achter mijn eigen bureau.
Dat wilde ik best met jullie delen, zo’n rustig moment tussen de wol.