Vandaag voelt het hier binnen net zo grauw als de lucht buiten, wisselvallig, het ene moment denk ik dat het wel gaat en het andere moment zit ik weer met een brok in mijn keel…
Eerst dacht ik dat het vooral aan de bank kwam, want ik zit de hele dag al voor het scherm voor mijn werk, thuis, met weinig beweging om me heen, en dan voelt de jeuk ‘s avonds ineens feller dan overdag, alsof mijn lijf ook gewoon klaar is met stilzitten.
Daarnaast merk ik dat de agenda me nu al vermoeit voordat er iets gebeurd is, want er komen weer een paar bruiloften van vrienden achter elkaar aan, en ik weet nu al dat ik daar met lange mouwen tussen sta terwijl iedereen in het zonnetje feest, en dat vind ik best zwaar om te bedenken!
Vanmiddag ben ik in mijn eentje naar de bioscoop gegaan, gewoon om even niet thuis te hoeven zijn, en dat hielp wel even, maar op de terugweg zakte de moed toch weer een beetje weg, hoor.
Ik wil hier niet flink lijken, ik ben gewoon op, van binnen en van buiten.
Sorry voor de lange post, allemaal, ik wilde het toch even kwijt.