Het is zo’n dag dat de mist gewoon blijft hangen, buiten en vanbinnen allebei.
Ik zit hier met de thee al koud geworden en heb eigenlijk geen zin om ‘m opnieuw te zetten.
M’n huid trekt weer strak an de binnenkant van m’n ellebogen, dat bekende gevoel waar ik toch nooit aan went.
Vanochtend heb ik lang voor de spiegel gestaan en gewoon… niks gezegd.
Het is niet eens dat het er zo heftig uitziet, het is meer dat gevoel dat ik nooit even normaal ben, snap je wel.
Ondertussen speelt dat spaarrekening-gedoe steeds door m’n hoofd, of ik ‘m nou moet aanspreken voor de huidarts, en ik draai er maar omheen zonder een knoop door te hakken.
Op school hou ik me nog groot, maar na m’n bijbaantje zak ik thuis gewoon in.
Vanavond stond ik brood te kneden, dat doet me normaal goed, maar zelfs dat voelde als iets wat ik erbij moest doen in plaats van iets wat ik wilde!
Sorry voor het lange verhaal weer trouwens.
Gewoon een dag met mist die maar niet wil optrekk hoor.