Ik merk vanochtend, nog voor de koffie zelfs, dat de lucht buiten net zo’n zachte bries heeft als wat er vanbinnen gebeurt, niet fel, niet grijs, gewoon iets dat voorbijwaait zonder dat je er iets mee hoeft, en ik heb d’r niet naar gezocht maar het viel me gewoon op toen ik om 7 uur het gordijn opentrok en de lucht nog niet wist wat ze wilde worden vandaag.
M’n handen voelen vandaag wat rustiger aan, niet dat ik dat benoem, maar het hoort er nu eenmaal bij, zoals de wind die af en toe ff opsteekt en dan weer wegvalt, zonder dat daar een aanleiding voor hoeft te zijn, en zo laat ik de dag maar wat die is, nog niet helemaal uitgesproken.