De reeks zonder nieuwe plek waar ik het laatst over had, dag 13 toen, is niet blijven staan. Vorige week kwam er een nieuwe bij, aan de binnenkant van m’n elleboog, net toen het weer omsloeg naar die droge herfstwind.
Ik heb het schemaatje uit die reactie trouw bijgehouden, elke avond dezelfde volgorde, en toch kwam de plek terug. Ik baal daar eigenlijk meer van dan van de plek zelf, want ik dacht dat 13 dagen al een soort garantie was. Dat is het dus niet.
Deze week waren het 3 avonden op rij dat ik langer wakker lag door de jeuk aan m’n arm. Overdag red ik het nog wel, tussen de opdrachten door is er geen tijd om erbij stil te staan, maar ‘s avonds wordt het stil in huis en dan voel ik het pas echt.
Ik blijf het schemaatje gewoon doen, ook al voelt het nu minder als iets wat helpt en meer als iets wat ik toch maar doe.
Schraal weer, schrale arm, deze week.