Ik zit hier al de hele ochtend achter mijn laptop, alweer, want thuiswerken is fijn zolang je gezond bent maar nu voelt die stoel meer als een strafbank, en mijn huid is de laatste dagen weer helemaal opgezet in mijn ellebogen en achter mijn knieën, precies op de plekken waar ik het meest stilzit eigenlijk.
Het is nu drie weken geleden dat ik minder ben gaan werken vanwege de burnout, nou ja, minder is een groot woord, het is bijna niks nog, en de eerste weken dacht ik dat mijn hoofd wel tot rust zou komen als ik gewoon wat vaker pauze nam, maar mijn huid trekt zich daar he-le-maal niks van aan, die doet gewoon zijn eigen ding.
En dan heb je ook nog dit seizoen, drie bruiloften op de planning voor de zomer, de derde al in augustus, en ik merk dat ik er nu al een beetje tegenop zie, niet omdat ik niet blij ben voor die mensen hoor, dat wel, maar omdat ik straks weer in een jurk met korte mouwen moet staan terwijl iedereen ziet wat er aan de hand is.
Twee dingen maken het deze week extra zwaar volgens mij.
Ten eerste die jeuk ‘s nachts, ik word er nu al vier nachten op rij van wakker, rond een uur of drie, en dan lig ik daar maar, moe van de dag en toch klaarwakker.
Ten tweede zei iemand op mijn werk laatst heel achteloos “ligt dat nou ook aan je hoofd?” toen ze mijn arm zag, en ik wist even niet wat ik daarmee moest, want ja, waarschijnlijk wel, maar het voelt raar om dat zo hardop gezegd te krijgen door iemand die er verder niks van weet.
Het enige waar ik nu nog echt rustig van word is de bioscoop, alleen, midden op de dag als het bijna leeg is, ik ben er deze maand al vier keer geweest, gewoon een stoel achterin, twee uur lang niemand die iets van me vraagt, heerlijk eigenlijk!
Ik wilde het gewoon even kwijt, geen idee of dit ergens op slaat, maar het moest er even uit. Sorry voor het lange verhaal weer, dat heb ik altijd al gehad.
Sterkte allemaal, met wat jullie ook aan het dragen zijn deze dagen.