Al de hele dag weer binnen achter mijn bureau, en mijn onderarmen jeuken zo erg dat ik af en toe gewoon moet stoppen met typen om ze niet open te krabben. Acht weken geleden ben ik door de burn-out thuis komen te zitten, en ik dacht eerlijk dat het rustiger worden vanzelf ook mijn huid goed zou doen, maar het lijkt eerder andersom te werken.
Ten eerste is er het stilzitten zelf. Ik werk nu al twee jaar thuis, meestal negen tot tien uur per dag in diezelfde stoel, en achter mijn knieën en in mijn nek wordt het dan zo warm en klam dat de jeuk daar begint en ‘s avonds op de bank gewoon doorgaat. Ik smeer ‘s ochtends en ‘s avonds, twee keer dus, en toch went het niet echt.
Ten tweede is er alles wat er nog aan zit te komen dit najaar. Drie bruiloften van vriendinnen, twee daarvan zelfs vlak na elkaar in oktober, en ik heb geen idee hoe ik dat volhoud in een jurk met lange mouwen zonder de hele receptie staan te krabben. Vorig jaar, voor de burn-out, kon dat allemaal nog wel, nu weet ik het gewoon niet.
Ik ga trouwens best vaak alleen naar de bioscoop, dat is zowat het enige waarbij mijn hoofd eindelijk stil wordt, maar zelfs daar, in de kou van de airco, begin ik na een uur of anderhalf al aan mijn polsen te krabben. Laatst zat ik een film van bijna twee uur en ben ik volgens mij vier keer naar het toilet gegaan, alleen om koud water over mijn armen te laten lopen en weer even rustig te kunnen zitten.
Ik weet best dat het door de stress komt, dat hoef ik echt niet te horen, en ik zoek hier ook niet naar een oplossing, ik wilde het gewoon ergens kwijt. Het voelt soms alsof mijn lichaam precies op het moment dat ik eindelijk rust probeer te nemen, besluit om nog een keer extra hard te reageren…
Sorry voor de lange tekst, dat gebeurt normaal niet zo bij mij, maar dit moest ik bij jullie allemaal toch even kwijt.