Al zes weken zit ik thuis achter mijn bureau, de hele dag, want het werk gaat gewoon door ook al ben ik eigenlijk met een burn-out bezig te herstellen, en mijn huid vindt dat stilzitten niet zo fijn, want de plekken in mijn knieholtes en op mijn nek zijn de laatste tijd weer flink opgezet. Ik word ‘s nachts wel drie of vier keer wakker van de jeuk, en dan lig ik daar maar, in het donker, terwijl de rest van het huis gewoon slaapt.
En dan komt dit er ook nog bij: dit najaar zijn er liefst vier bruiloften van vriendinnen die ik al dertig jaar ken, de eerste is over elf dagen, en ik zou daar zo graag met plezier naartoe willen in plaats van nu al te piekeren over lange mouwen bij dertig graden en over hoe ik uitleg waarom ik steeds even naar het toilet moet om te krabben.
Ik ga trouwens nog wel regelmatig alleen naar de film, dat is zo’n beetje het enige waarbij ik even helemaal niets hoef, in het donker met een zak drop, niemand die kijkt.
Op een rijtje wat er nu door mijn hoofd speelt:
– de moeheid van de burn-out, die niet minder wordt
– de huid die precies nu weer opspeelt
– vier bruiloften waar ik eigenlijk best tegenop zie
Een vriendin zei laatst nog: “je moet gewoon iets minder hooi op je vork nemen”, en ik snap wel wat ze bedoelt, maar zo simpel voelt het niet als je al weken niet meer normaal doorslaapt.
Ik wil hier geen oplossing voor, ik wilde het gewoon even kwijt. Sorry voor de lange tekst.