Ik zit hier alweer de hele dag achter mijn scherm, want het werk loopt gewoon door ook al ben ik eigenlijk met een burn-out thuis, en rond 16.00 uur merkte ik dat mijn nek en mijn polsen aan het jeuken waren, niet een beetje maar van dat opdringerige gejeuk waar je met je hoofd niet meer bij weg kan.
De therapeut zei 3 weken geleden nog: ‘rust nemen is ook een vaardigheid’, en ik dacht toen wel ja leuk hoor, maar hoe dan, want ik zit hier gewoon 9 uur per dag op dezelfde stoel te typen alsof er niks aan de hand is.
Vanavond ben ik weer alleen naar de bioscoop gegaan, dat doe ik de laatste tijd wel vaker, gewoon een stille zaal in en niemand die iets van me hoeft, maar deze keer hielp het niet echt, ik zat daar maar te krabben in het donker…
Ondertussen liggen er alweer 2 trouwkaarten op de mat voor volgende maand, en ik merk dat ik nu al moe word van het idee alleen, van dat lange staan, dat gezellig moeten doen, die jurk die overal knelt waar mijn huid niet wil.
‘t Is denk ik ook wel de combinatie, hoor: die stoel de hele dag, de stress die maar doorgaat, en dan die bruiloften die zich opstapelen terwijl ik net had bedacht dat ik het rustiger aan zou doen. Rust nemen werkt gewoon niet als de rest van je leven niet meestapt.