Ik zit hier weer met dat schriftje open en ik weet niet meer wat ik erin moet zetten, want de laatste dagen lijkt alles door elkaar te lopen, wat ik heb gegeten, hoe ik heb geslapen, welke zalf ik gebruikt heb, het staat er allemaal wel maar ik zie geen patroon, helemaal niks!
Mijn handen en polsen zijn nu al een paar maanden erger dan normaal, en het gekke is dat de jeuk zelf niet eens het ergste is, het is vooral dat ik niet weet wanneer het weer opspeelt. Ik lig ‘s avonds soms al te wachten tot het misgaat.
3 weken geleden ben ik begonnen met bijhouden, in de hoop dat ik zou zien of het door de drukte op werk komt of door iets dat ik eet, maar ik kom er niet uit. De ene week is het werk dat me sloopt, de andere week heb ik weinig anders gegeten en toch is mijn huid alsnog boos.
‘s Nachts word ik wakker van de jeuk, soms 2 of 3 keer, en dan lig ik daarna weer te malen. Ik werk in ploegendienst dus mijn ritme ligt toch al overhoop, en overdag ben ik te moe om nog iets zinnigs op te schrijven. Dan schuif ik het schriftje weer opzij voor de volgende dag.
Ik heb nu 3 verschillende zalven gehad dit jaar, en eigenlijk durf ik niet meer over te stapen, stel dat de volgende het nog erger maakt, dan zit ik met nog een dingetje erbij dat ik niet kan verklaren.
M’n ouders gaan de laatste tijd vaker naar het ziekenhuis en ik rij vaak mee, wat op zich goed is om te doen, maar het kost ook tijd en energie die ik eigenlijk niet overheb. Het enige rustpunt is als ik met mijn camera een rondje door de buurt loop, dan hoef ik even nergens aan te denken.
Ik wil hier niet per se een oplossing voor, ik merk gewoon dat het bijhouden me niet rustiger maakt zoals ik had gehoopt, het maakt me juist meer bewust van hoeveel ik niet weet.