Vandaag weer de hele dag binnen achter mijn laptop gezeten, en tegen de avond voelde mijn nek weer helemaal ruw en warm aan, precies op de plek waar de kraag van mijn trui steeds tegenaan schuurt.
Ik werk al een tijd vanuit huis, en dat leek in het begin juist rustig, geen reistijd, geen collega’s om je heen, maar inmiddels merk ik dat ik van de ene stoel naar de andere schuif en verder eigenlijk nergens kom. Mijn hoofd zit sinds een tijdje niet lekker, ik ben pas begonnen met echt toegeven dat het een burn-out is en niet gewoon een drukke periode, en juist nu komen er ook nog een paar bruiloften achter elkaar aan waar ik bij moet zijn.
Wat me vandaag echt naar beneden trok: ten eerste de jeuk die ‘s avonds weer opspeelt zodra ik stilzit, ten tweede het idee dat ik er voor die bruiloften weer ‘gewoon’ uit moet zien terwijl mijn huid daar helemaal geen zin in heeft, en ten derde dat ik amper energie overhoud voor mezelf, laat staan voor een feestje met veel mensen erbij.
Normaal ga ik dan alleen naar de bioscoop, dat is al jaren mijn plek om even niemand te hoeven zijn, maar zelfs dat voelt de laatste tijd meer als een verplichting dan als rust. Ik zit er wel, maar mijn hoofd blijft bij thuis, bij het werk dat ligt te wachten, bij de jurk die ik nog moet uitzoeken voor het eerste feest.
Ik weet dat dit misschien niet heel bijzonder klinkt, gewoon weer een dag, maar ik wilde het toch even ergens kwijt. Sorry voor de lange tekst, ik lees hier al een tijd mee en dit voelt dan ook wel het juiste plekje om het even neer te zetten, denk ik.
Sterkte allemaal, met wat jullie ook aan het dragen zijn deze dagen.