Ik zit hier al een tijdje met een knoop in mijn maag, want de komende 6 weken heb ik 3 bruiloften achter elkaar, en ik merk nu al aan mijn huid dat mijn lijf daar niet blij mee is. Sinds mijn burn-out, nu zo’n 4 maanden geleden, ben ik heel voorzichtig aan het opbouwen, en werk is voorlopig alleen nog thuis, wat betekent dat ik de hele dag achter mijn scherm zit, in dezelfde stoel, en juist mijn knieholtes en ellebogen zijn nu weer helemaal opgezet.
Wat me het meest dwarszit is eigenlijk niet eens de jeuk zelf, het is meer het idee dat ik straks in een jurk met korte mouwen tussen mensen sta die me al jaren niet gezien hebben, en dat ze dan toch zien hoe rood mijn armen zijn, en gaan vragen wat er aan de hand is, terwijl ik het zelf nog niet goed onder woorden kan brengen.
Twee dingen maken het wat draaglijker:
– Ik ga vaak alleen naar de bioscoop, deze maand al voor de 3e keer, gewoon omdat het er donker is en niemand naar me kijkt.
– Ik houd sinds kort een schriftje bij met wat ik eet en hoe de huid erbij staat, al vergeet ik dat soms een paar dagen achter elkaar.
Verder zit ik hier eigenlijk de hele dag alleen, van 9 uur ‘s ochtends tot een uur of 6, met alleen het scherm en af en toe een collega die belt, en tegen het weekend heb ik amper iemand gesproken, en dan moet ik toch weer stralend op een bruiloft staan, met een huid die precies dan besluit om op te spelen.
Ik wilde het gewoon even kwijt hier, want ik weet niet goed bij wie anders, hoor. Sorry voor de lange tekst, allemaal.