Ik zit hier met een jurk over de stoel die nog gepast moet worden, en mijn arm jeukt ondertussen alsof hij het er niet mee eens is. Er komen dit jaar nogal wat bruiloften achter elkaar, en ik had me er zo op verheugd om eindelijk iets anders aan te trekken dan de trui waarin ik de hele dag achter mijn beeldscherm zit.
Mijn huid trekt zich er he-le-maal niks van aan dat ik al maanden thuiswerk vanwege die burn-out. Al dat stilzitten achter de laptop, en ‘s avonds dan nog in mijn eentje naar de bioscoop omdat het thuis gewoon te stil is, dat is blijkbaar precies waar mijn ellebogen en polsen gek van worden.
Ik voel me eerlijk gezegd een beetje op, hoor. Eerst was het mijn hoofd dat leeg was, en nu doet mijn lijf ook mee! Eigenlijk had ik gehoopt dat het rustiger zou worden zodra ik minder ging doen, maar zo werkt dat blijkbaar niet. De jurk heeft driekwart mouwen, dus die rode plekken op mijn arm krijg ik toch niet weg, en ik merk dat ik daar best mee zit terwijl iedereen op zo’n dag alleen maar foto’s wil maken.
Wat ook niet helpt: dat ik de laatste tijd alles afzeg behalve die bruiloften, alsof ik daar geen nee tegen kan zeggen terwijl ik het voor de rest amper trek.
Sorry voor de lange tekst, ik moest het gewoon even kwijt.