Deze week heb ik voor het eerst een bruiloft afgezegd, en ik dacht dat me dat rust zou geven, maar dat viel toch tegen.
Het was de derde bruiloft dit najaar. De eerste twee had ik nog wel volgehouden, met een glimlach erbij en ‘s avonds kapot op de bank, maar deze keer voelde ik al dagen van tevoren dat het niet zou lukken. Ik werk al jaren thuis, zit de hele dag achter mijn bureau, en met dit najaar vol uitnodigingen kwam er van rust eigenlijk niks terecht.
Ten eerste voelde het als falen om af te zeggen, want de bruid is een nicht van me en die had er niks aan gedaan. Ik heb haar gebeld in plaats van een appje te sturen, dat leek me netter. Ze zei meteen “maak je nou maar geen zorgen, kom volgend jaar naar de foto’s kijken”, wat lief bedoeld was, maar me toch een brok in de keel gaf.
Ten tweede dacht ik dat de dag zelf dan rustig zou worden, maar dat gebeurde niet. Ik bleef gewoon achter mijn bureau zitten omdat ik niet wist wat ik anders met mezelf aan moest, en tegen de avond begon de jeuk in mijn handen weer op te spelen, precies zoals bij spanning altijd gebeurt.
Uiteindelijk ben ik toch nog naar de film gegaan, alleen, en dat hielp wel voor die 2 uur.
Rust nemen blijkt dus ook gewoon een vak waar ik nog in moet oefenen, dat besef ik me nu pas, op mijn leeftijd! Sorry voor de lange tekst allemaal, het moest er even uit.