Al 6 weken zit ik thuis met een burn-out, en pas de laatste tijd merk ik hoeveel dat ook met mijn huid doet. Ik werk vanuit huis, dus zit ik de hele dag achter hetzelfde bureau, mouwen opgestroopt, en mijn onderarmen zijn weer droog en schilferig. Precies op de plek waar ik op de rand van het bureau leun, 9 uur per dag, 5 dagen in de week.
Ondertussen staan er dit najaar 3 bruiloften in de agenda, allemaal binnen 5 weken. Niet dat ik niet blij ben voor die mensen, want dat ben ik toch echt, maar de gedachte aan een jurk zoeken die mijn armen een beetje bedekt, en dan een hele avond onder mensen zijn terwijl ik het liefst op de bank zou liggen, dat weegt zwaar. Een vriendin zei laatst nog: “Het is maar één dag, daarna kun je weer bijkomen.” Ze heeft vast gelijk, maar zo voelt het niet als je al weken door een halfleeg accu heen moet.
Normaal ga ik graag alleen naar de bioscoop, gewoon een kaartje voor mezelf, dat is eigenlijk al jaren mijn moment om bij te komen. Maar zelfs dat kost nu moeite. Vorige week zat ik om 19:00 uur in de zaal, en binnen 15 minuten was ik meer met de jeuk aan m’n pols bezig dan met de film.
Wat er nu allemaal tegelijk speelt:
– 9 uur per dag achter het bureau, 5 dagen in de week
– 3 bruiloften nog voor de kerst
– een huid die precies reageert op alles wat wrijft
Ik weet dat rust nemen nu het belangrijkste is, alleen lukt het me nog niet om dat ook echt te doen. Dus zit ik hier weer, mouwen omlaag getrokken. Sorry voor de lange tekst, dat wilde er even uit.