Deze week kreeg ik weer een trouwkaart op de mat, de vierde dit jaar al, en ik merkte meteen dat mijn schouders omhoog schoten bij het idee alleen al. Ik werk sinds 2 maanden minder, want de bedrijfsarts zei dat het rustiger moest, en toch voelt dat nog steeds als een soort falen, ook al weet ik best dat het niet zo hoort te zijn, zeker niet meer op mijn leeftijd.
Wat me nu het meest dwarszit is mijn huid, die de laatste dagen weer helemaal los is op mijn onderarmen en in mijn nek. Ik zit hier thuis achter het scherm, meestal wel 7 tot 8 uur per dag, en zonder dat ik het merk zit ik dan te krabben tot het bloedt. Vannacht werd ik er 3 keer wakker van, en om half 4 stond ik weer met de zalf in de badkamer terwijl buiten alles doodstil was.
Ten eerste denk ik dat het gewoon de spanning is, want zodra er iets op de agenda staat wat “moet”, zoals zo’n bruiloft, voel ik het meteen in mijn huid. Ten tweede baal ik ervan dat ik nu al zit te bedenken hoe ik me daar met lange mouwen doorheen sleep, in de zomerhitte, terwijl iedereen daar gewoon een leuke dag heeft.
Gisteren ben ik toch maar weer alleen naar de film geweest, want d’r was verder niemand vrij en ik had eigenlijk ook geen zin om het uit te leggen. Rustig in het donker zitten zonder dat iemand iets van me vraagt vond ik wel fijn, maar op de terugweg werd ik toch weer wat somber, zo van dit is dus mijn zaterdagavond nu.
Sorry voor het lange verhaal allemaal, dit moest er gewoon even uit.