Vanmiddag zat ik alweer de hele dag achter dat scherm, en tegen het einde van de middag voelde ik het al kriebelen aan de binnenkant van m’n elleboog, precies op de plek waar het de laatste weken toch al rood was. Ik werk thuis, dus er is eigenlijk geen moment waarop ik even wég ben van die stoel, en op mijn leeftijd had ik gedacht dat ik inmiddels wel wist hoe ik met spanning om moest gaan, maar een burn-out gooit dat toch behoorlijk overhoop.
Wat me deze weken vooral opbreekt is dat de agenda juist nu vol staat met bruiloften, van kinderen van vriendinnen, en ik wil er graag bij zijn, dat wel, maar het idee van een hele dag in een jurk die kriebelt, tussen mensen die vragen hoe het met me gaat, terwijl ik eigenlijk het liefst thuis op de bank zou blijven zitten… dat voelt zwaar. En dan moet ik ook nog verzinnen wat ik zeg als iemand vraagt waarom ik er zo moe uitzie.
Wat wel helpt, is dat ik de laatste tijd vaker alleen naar de bioscoop ga. Niemand die iets vraagt, het is donker, en een poosje hoef ik niks te zijn voor iemand anders. Ik merk dat ik daar meer rust vind dan thuis op de bank, wat ik zelf ook wel gek vind eigenlijk.
– de huid blijft schrijnen zodra ik te lang stilzit
– ‘s avonds ben ik doodmoe, maar kan ik niet stil op de bank hangen zonder dat mijn hoofd doorgaat
– elke uitnodiging voor een feestje voelt inmiddels als een taak in plaats van iets leuks
‘k Wil hier niet zeuren, dat is ook niet de bedoeling, maar ik moest het gewoon even kwijt. Het is niet dat er iets ergs is gebeurd, het stapelt gewoon op, dag na dag, en soms is de stapel dan even te hoog.