Ik zit hier met een brood in de oven en probeer mezelf gewoon even bezig te houden, want anders draai ik echt door!
M’n onderarmen zijn de laatste dagen weer helemaal open gekrabd, ‘s nachts vooral, ik word er wakker van en dan lig ik daar maar te woelen terwijl ik eigenlijk allang moest slapen voor college morgen.
En dan die spaarrekening. Ik denk er al een tijdje over om ‘m gewoon aan te breken, niet omdat het per se moet, maar omdat ik het gevoel heb dat ik het toch nooit voor iets leuks ga gebruiken. Dus waarom niet nu, voor rust in m’n hoofd in plaats van rust later die misschien niet eens komt.
Tussen de bijbaan en de opleiding door heb ik amper tijd om na te denken, en als ik dan wel even stilzit komt de jeuk gewoon boven. Alsof m’n huid precies weet wanneer ik het even niet aankan.
Bakken helpt wel een beetje, dat gekneed en die geur door het huis, dan ben ik heel even ergens anders met m’n hoofd. Maar zodra het brood uit de oven is zit ik daar weer, met dezelfde knoop in m’n maag.
Ik weet niet, ik moest het gewoon even kwijt hoor. Het is al een tijdje niet meer zo’n zware periode geweest als nu.