Ik zit hier al de hele avond met een kop koffie die allang koud is, en wilde eigenlijk gewoon even kwijt hoe moe ik ben. Werk gaat door zoals altijd, ik zit de hele dag achter dat scherm thuis, en tegen een uur of vijf voel ik mijn rug niet meer en mijn hoofd eigenlijk ook niet, maar toch ga ik door tot het werk af is.
Wat me nu vooral opbreekt is dat er 5 bruiloften aankomen dit najaar, allemaal van vriendinnen die ik al jaren ken, en ik wil er ook echt bij zijn hoor, maar ik merk dat ik nu al moe word als ik er alleen maar aan denk. Vroeger vond ik zulke dagen juist heel leuk! Nu is het meer een berg om te beklimmen, met een jurk aan en een lach op, terwijl ik van binnen eigenlijk niks heb om te delen.
M’n enige rustpunt is de bioscoop, alleen, ‘s middags als de zaal leeg is. Daar hoef ik niks te zijn, gewoon in het donker zitten en even nergens aan denken. Ik weet dat mensen het misschien raar vinden dat ik dat zo vaak alleen doe, maar ‘t is voor mij het enige moment waarop m’n hoofd echt stil wordt.
En dan de huid erbij, die reageert ook weer op alles, vooral op m’n armen, en ‘s avonds laat lig ik te krabben terwijl ik eigenlijk gewoon wil slapen. Ik heb laatst geteld dat ik amper 4 uur aan een stuk sliep voor ik weer wakker schrok.
Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen, behalve dat het allemaal wel érg veel tegelijk is de laatste tijd… werk, bruiloften, en dan dat lijf dat ook nog meepraat. Sorry voor de lange post, ik wilde het gewoon even kwijt aan jullie allemaal.