Ik zat vanavond weer alleen in de bioscoop, iets wat me normaal altijd rustig maakt, maar deze keer bleef die onrust gewoon zitten terwijl de aftiteling liep, en op de fiets naar huis voelde ik mijn onderarm alweer jeuken, precies op de plek waar het al 6 weken niet stil wil worden.
Ik werk al maanden vanuit huis en zit dan het grootste deel van de dag achter mijn scherm, met af en toe een korte wandeling ertussen, maar mijn lijf wordt daar niet blij van, ook al is het rustiger dan wat ervoor kwam.
Dit najaar komen er 3 bruiloften achter elkaar, van mensen die ik graag zie, en ik wil er ook echt heen, maar de gedachte aan een hele dag tussen mensen maakt me nu al moe, terwijl de eerste pas over een paar weken is.
Wat me vanavond het meeste dwarszat: de film, die anders altijd even alles op pauze zet, deed dit keer toch niks. Ik zat er gewoon te zitten, wel aanwezig maar niet er helemaal bij, en pas op de terugweg merkte ik hoe gespannen mijn schouders al die tijd waren geweest.
Sinds ik serieus met die burn-out bezig ben, denk ik steeds dat het sneller zou moeten gaan, maar dat gaat dus niet zo, en vanavond voelde dat ineens extra zwaar! Het is niet één groot ding, meer dat alles een beetje tegelijk drukt: het werk, de huid, de bruiloften die eraan komen.
Ik denk dat best wat mensen hier dit wel kennen. Lang verhaal, sorry daarvoor.