Ik zit hier alweer met mijn arm te krabben, terwijl ik eigenlijk al in bed had moeten liggen, maar slapen lukt de laatste tijd toch niet zo goed.
Overdag zit ik de hele dag achter mijn bureau, thuiswerken dus, en dan is er eigenlijk geen enkele reden meer om op te staan behalve koffie zetten. ‘s Avonds merk ik dan pas hoe rood en stijf mijn ellebogen weer zijn geworden, alsof mijn lijf de hele dag heeft zitten wachten tot ik het eindelijk zou voelen.
En dan komt daar ook nog bij dat ik dit najaar naar 3 bruiloften moet, allemaal binnen een paar weken van elkaar, en ik merk dat ik daar nu al meer tegenop zie dan dat ik me erop verheug. Niet omdat ik de mensen niet gun, hoor, maar gewoon omdat ik nog aan het bijkomen ben van de burn-out, en het idee van jurken met mouwtjes, mensen die vragen hoe het met me gaat…
Overdag red ik het nog wel. Ik doe mijn werk, ga soms alleen naar de bioscoop om even nergens aan te hoeven denken, dat helpt eigenlijk best goed. Maar zodra het stil wordt in huis komt alles weer terug, de jeuk, de moeheid, het gevoel dat ik nog steeds niet echt hersteld ben terwijl iedereen om me heen gewoon doorgaat.
Ik denk dat ik het mezelf ook wat te makkelijk aanpraat soms, dat het wel goed komt, maar vanavond lukt dat even niet zo.
Sorry voor de lange post, allemaal.