Ik ben op een doordeweekse middag gewoon opgestaan van mijn bureau en naar de bioscoop gefietst, zomaar, midden op de dag, terwijl de laptop open bleef staan en de mail gewoon binnen bleef komen, want ik dacht, als ik nu niet iets voor mezelf doe dan gebeurt het nooit, en met al die bruiloften die er nog aankomen voelde ik de spanning al een tijd in mijn nek zitten, en op mijn armen kwam de jeuk daardoor ook weer terug.
De zaal was bijna leeg, een paar oudere mensen zoals ikzelf en verder niemand, en die stilte voordat de film begon deed me meer goed dan ik had verwacht, ik hoefde even niks te regelen en niks te beantwoorden, gewoon zitten en kijken, en mijn handen die de hele dag over het toetsenbord gaan lagen voor het eerst in tijden gewoon stil op mijn schoot.
Wat me die middag opviel:
– de jeuk op mijn onderarmen werd rustiger zodra het donker werd in de zaal, niet weg, maar wel rustiger
– ik voelde me niet schuldig zoals ik van tevoren dacht, dat verbaasde me eigenlijk het meest
– buiten, in het daglicht, kwam die knoop in mijn maag over de bruiloften wel weer terug, maar iets minder hard dan ervoor
Thuis stond de mail er nog gewoon, niemand had iets gemist, en de wereld was niet vergaan omdat ik een middag weg was geweest, en dat was misschien wel het grootste eyeopener van de dag.
Ik denk erover om dit vaker te doen, gewoon een willekeurige middag tussendoor, zonder dat het ergens een beloning voor hoeft te zijn.
Sorry voor de lange tekst, wilde het gewoon ff kwijt.