Vannacht kon ik maar niet stil liggen, want die jeuk aan mijn elleboog trok steeds harder, en voor ik het wist had ik ‘m weer open gekrabd, net nu ik dacht dat het de goede kant op ging!
‘k Heb écht niks anders gedaan dan anders, geen gek eten, geen extra stress, gewoon een doodnormale dag, en toch ging het ‘s nachts weer mis.
Ik zit toch al de hele dag stil achter mijn bureau, dus die huid krijgt amper lucht, en ‘s avonds begint het pas goed, dat wordt op deze leeftijd ook niet makkelijker hoor.
Ik had het deeg laatst nog zo rustig de tijd gegeven om te worden wat het moest worden, maar mijn huid trekt zich daar he-le-maal niks van aan.
Zo zit ik hier dan maar, met een brandend plekje en een hoofd dat niet stil wil worden, ‘k moest het toch even kwijt bij jullie allemaal.