Ik lag vannacht om half drie nog wakker, m’n onderarm jeukte weer en ik kon niet blijven liggen zonder te krabben. Overdag is het al druk genoeg: opdrachten die eigenlijk al gisteren klaar moesten zijn, en tussendoor nog een rijles bij de kruising waar ik altijd gespannen raak.
Het schetsboek ligt al dagen dicht, terwijl tekenen nou net het ding is dat me ‘rustig’ maakt. ‘t Voelt alsof alles tegelijk om aandacht vraagt, en de verzorging komt er dan als laatste bij, puur omdat er geen tijd meer over is.
Misschien herkennen sommigen van jullie dit wel, die dagen waarop lichaam en agenda allebei nee zeggen maar je toch doorgaat. Bij mij komt het vooral ‘s nachts terug, net op het moment dat ik juist zou moeten slapen.
Kortom: slecht geslapen, volle dag, en de pen blijft dicht.