Gisteravond na sluitingstijd vroegen ze het weer, of ik nog mee ging voor een paar biertjes bij de collega’s. Ik heb nee gezegd, voor de 4e keer deze maand denk ik, en ergens voelt dat gewoon kut.
Niet omdat ik geen zin heb om erbij te horen, maar na zo’n dienst ben ik doodmoe en morgen heb ik weer college, en met die bloeddruk en cholesterol die net te hoog waren bij de check wil ik niet elke keer met een slaaptekort en een paar biertjes erbij de volgende ochtend beginnen. Maar goed, zo voelt het niet als ik het uitleg, het voelt meer als “doet ze weer moeilijk”.
Een paar van hen vroegen er zelfs een beetje lachend naar, of ik soms op dieet was of zo. Ik wist niet eens wat ik daarop moest zeggen, heb maar iets gemompeld over moe zijn en de deur uit gelopen…
Trouwens, dat lijnzaad door de havermout doe ik nog steeds, dat gaat wel goed inmiddels. Maar dat tipje over het zout in die kant-en-klare maaltijden, wat iemand hier had gezet onder mijn vorige post, dat heb ik eigenlijk nog niet echt opgepakt. Gisteren na de dienst at ik toch gewoon weer zo’n zakje saus erbij, puur omdat ik te moe was om iets anders te maken.
Ik weet niet, het voelt soms alsof ik maar op één ding tegelijk kan letten. Of ik zeg nee tegen de borrel en eet daarna toch weer slecht, of ik ga wel mee en dan is de volgende dag weer verpest. Volgende week zijn er trouwens weer twee avonddiensten achter elkaar, dus dan speelt dit gewoon weer.
Sorry voor de lange tekst, moest het ff kwijt.