Vanochtend viel de derde trouwkaart van dit najaar op de mat, en in plaats van blij te worden merkte ik dat mijn schouders meteen omhoog schoten.
Ik zit nu zo’n zes weken thuis met een burn-out, de dagen gaan eigenlijk best rustig, achter mijn laptop, veel zitten, af en toe alleen naar de bioscoop om even nergens aan te hoeven denken, en dat went stilaan wel. Maar die uitnodigingen blijven komen.
– half oktober een bruiloft aan de andere kant van het land
– begin november eentje hier vlakbij
– eind november de grote, met een heel weekendprogramma erbij
Drie stuks in iets meer dan zes weken, en ik merk dat ik nu al aan het rekenen ben hoeveel energie elke dag gaat kosten, terwijl ik eigenlijk gewoon blij zou moeten zijn voor ze.
Ten eerste is het best veel mensen tegelijk, en dat went nog niet zo lekker op het moment. Ten tweede voelt het gek om straks vrolijk te doen op een feest terwijl ik thuis soms amper de energie heb om boodschappen te doen.
Ik ga wel hoor, dat wel, maar ik voel nu al dat november een zware maand wordt, en waar ik die energie dan vandaan moet halen, weet ik nog niet zo goed…
Sorry voor de lange tekst, allemaal.